Ես ապրել եմ դա

Որքան էլ նրան թաքցնես քո հոգու ու հիշողությունների ամենամոռացված անկյունում, և
որքան էլ նրան կողպես նոր ծանոթություններով,
ճամփորդություններով, նոր զգացումներով, միևնույն է՝ նա միշտ քո ներսում է, թեկուզև կողպված:
Բավական է մեկ ծանոթ բույր, մեկ խոսք, մեկ վայր,
մեկ հոգեհարազատ զգացում, և այդ պահին բոլոր
կողպեքները բացվում են. նա հիշողություններիդ
խորքից գալիս ու նստում է կողքիդ, մեղմորեն ձեռքդ
բռնում, դու զգում ես նրա ամբողջ ներկայությունը,
բայց ժպտալու փոխարեն թախծելու ես, որովհետև
դու ուզելու ես նրա հետ խոսել, բայց պետք է պարզապես լռել և, զգացմունքները զսպելով, նորից նրան
տանել հիշողության ամենամոռացված հատվածն ու
նորից կողպել՝ մինչև նրա հաջորդ վերադարձը…